Fabienne (40) reed een meisje dood

 

Het was een stralende junidag, en om het weekend in te zetten, was ik met mijn collega’s nog iets gaan drinken op een terrasje. We kletsten, lach­ten en ik pronkte met mijn buikje dat al flink begon te bollen: ik was vijf maan­den zwanger.

Ik reed naar huis in op­perbeste stemming. Ik sloeg een kleine landweg in: zo vermeed ik de drukke hoofdbaan, waar werken aan de gang wa­ren en voortdurend files stonden. De radio speelde Julien Clerqs ‘Hélène’ en ik zong luidkeels mee. Als het een meisje wordt, noe­men we haar Hélène ’, dacht ik nog. En toen ge­beurde het. Uit een klein zij­pad dat ik niet eens had opgemerkt, kwam een meisje zomaar de weg op gefietst. Een blonde paar­denstaart, een rugzak met tennisracket, een wit op­waaiend rokje... Ik duwde keihard op mijn claxon en remde met alle macht. Ik raakte van de weg af en sloeg met mijn ribbenkast tegen mijn stuur. Toen ik weer opkeek, lag het meisje enkele meters ver­der in de berm, half onder haar fiets. ‘Het is niets, ze krabbelt weer recht, o god, laat het niet erg zijn ’. Maar toen ik me bukte om haar recht te helpen zag ik een klein plasje bloed naast haar hoofd.

Toen wist ik: het is ge­beurd. Mensen kwa­men aangelopen, ze begon­nen te roepen en huilen en ik stond daar maar en zei steeds weer: ‘Ik kon er niets aan doen, ze reed zomaar de straat op...’ De tranen liepen over mijn wangen, ik be­gon te hyperventileren en voelde dat ik in mijn broek plaste van de shock. Er kwam een ziekenwagen en ik moest mee. Ik wilde bij het meisje blijven, maar dat mocht niet. In het zie­kenhuis deed de dokter een echografie: de baby zat helemaal opgerold als een bolletje tegen de baar­moederwand aange­drukt: een natuurlijke verde­digingsreflex. Het vreemde was dat het me nauwelijks raakte. ‘Vertel me nu toch hoe het met dat meisje is ’, vroeg ik steeds, maar niemand kon me antwoord geven. Ik bleek ook nog een ver­stuikte duim te hebben en een gekneusde rib. Even later kwam mijn man aan­gelopen, helemaal ont­daan. Hij was door de poli­tie gebeld dat ik bij een on­geval betrokken was, maar meer wist hij niet. Hij was dolgelukkig dat hij mij rechtop in bed zag zitten en vroeg meteen naar de baby. Daar is alles goed mee ’, zei ik, ‘maar ik heb een kind aangereden.’ Een uurtje later kwamen mijn ouders binnen, en toen mijn moeder huilend haar armen om me heen sloeg, wist ik het zeker: het meisje had de klap niet overleefd.

Elf jaar was ze, op weg naar de tennisles. Waarom waarom waarom? Zoveel vragen maalden door mijn hoofd. Waarom was ik niet recht naar huis gereden? Waarom had ik dat kind niet zien aankomen? Waarom had ik me niet op de weg geconcentreerd in plaats van als een dwaze puber de volumeknop van de radio open te zetten? De politie kwam en ik moest het hele verhaal doen. ‘Ik weet het allemaal niet meer, het ging zo snel’, zei ik, maar ze ble­ven maar doorvragen. ‘Wat gaat er nu met me ge­beuren? Word ik schul­dig bevonden?’ ‘Dat zal het gerechtelijk onderzoek uitwijzen ’, was het ant­woord. De volgende dag mocht ik naar huis. Ik liep rond als een zombie en snauwde mijn man af, die me probeerde te troosten.

‘Ik moet naar die ou­ders toe ’, dacht ik steeds. Ik wil hen zeggen dat ik hun verdriet begrijp, dat ik dit nooit heb gewild. ‘Ik denk niet dat een con­frontatie nu verstandig is ’, probeerde mijn moeder me om te praten. Ze wist waarom: de buurtbewo­ners waren woest op die ‘doodrijdster’. ‘Schrijf hen een kaartje ’, stelde mijn man voor, ‘praten kan la­ter nog.’ Makkelijker ge­zegd dan gedaan, want wat schrijf je dan: ‘Sorry dat ik uw kind heb doodge­reden?’ Uiteindelijk heb ik iets geschreven in de zin van: ‘Het spijt me verschrikkelijk, dit had nooit mogen gebeuren, ik deel mee in uw verdriet.’ Ik verstuurde het zonder mijn familienaam of adres erop te zetten. Laf? Mis­schien, maar ik dacht zo nog even aan het stigma van moordenaar te kun­nen ontsnappen.

Die maandag ging ik niet naar mijn  huisarts. Hij schreef me een week ziek­teverlof voor meer voor mijn gekneusde ziel, dan voor mijn gekneusde ribben. Mijn collega’s met wie ik op het terrasje had gezeten, stelden voor dat ze een rouwkrans aan de ouders zouden bezorgen met hun en mijn naam erop. Ik wist niet wat ik er­van moest denken en stemde toe.

Woensdag werd Elise, zo heette het meisje, begraven en die dag liep ik als een kip zonder kop rond. Het was alsof ik de hele dienst mi­nuut na minuut in mijn hoofd meebeleefde. Hoe­wel me langs alle kanten advocaten werden aanbe­volen, heb ik de hele juri­dische afwikkeling gewoon aan mijn verzekering overgelaten. Op dat mo­ment was ik nauwelijks geïnteresseerd in een goede ‘vrijpleiter’; ik had een kind doodgereden, welke straf kon daartegen op? De zaak kwam vrij snel voor, en ik werd niet schuldig bevonden aan de dood van Elise.

Na twee weken ging ik opnieuw aan het werk. Het leek of het even opnieuw zijn gewone gang ging, maar emotioneel was ik een wrak. Onze vakantie in Frankrijk verliep in mi­neur. Mijn man deed zijn best om me op te beuren, maar zonder succes. Voor hem was het duidelijk: we moesten verder met ons le­ven. Het stoorde hem dat ik sinds het ongeval nog zo weinig interesse voor mijn zwangerschap opbracht.

Op 6 oktober werd onze zoon Alex geboren, een pracht van een baby. Ik herinner me nog hoe ik hem in het ziekenhuis zat te voeden en plots vrese­lijk begon te huilen. ‘Wat is er?’ vroeg mijn man. 'Ik wil mijn kind nooit kwijt ’, was het enige wat ik kon zeg­gen. De volgende maan­den werd ik opgeslorpt door de zorg om Alex, en toen ik daarna weer uit wer­ken ging, verliep het even met sneltreinvaart. Toch was Elise geen dag uit mijn gedachten. Ik had het meisje maar in een flits gezien, maar toch had ik een haarscherp beeld van haar. Hoe vaak heb ik niet op het punt  gestaan om langs het huis te rijden waar Elise had gewoond. Of om terug te gaan naar de plek van bet ongeval, zodat ik kon zien of dat zij­weggetje echt zo goed ver­stopt zat. Maar ik heb het nooit gedaan. Wel bracht ik elk jaar rond 15 juni een bloemetje  naar het graf van Elise.

Twee jaar later ver­zonk ik in een depressie. Mijn relatie liep moeilijk en ik zat nog steeds met dat onverwerkte trauma. Mijn huisarts verwees me door naar een psycholoog. Na enkele sessies begreep ik dat ik eerst al mijn onver­werkte emoties moest los­laten, voor ik de draad weer kon opnemen. En dus beleefde ik alles op­nieuw, met veel huilen en piekeren. Mijn man zag dat niet zitten. ‘Praten brengt dat kind niet terug, het maakt jou alleen maar ongelukkig. Jij had ner­gens schuld aan, dus kom daar nu niet telkens op te­rug.’ Inderdaad, volgens de wet was ik onschuldig, maar ik had wél een kind doodgereden. Hoe kon ik me daar ‘niet schuldig’ bij voelen? Na een half jaar therapie had ik het gevoel dat ik toch iets meer met mezelf in het reine was. Je mag verdriet hebben, maar je moet dat verdriet een plaats geven in je le­ven.

Anderhalf jaar later ben ik gescheiden. Het ongeval heeft zeker zijn in­vloed gehad, maar als we beter met elkaar had­den kunnen praten, was het misschien niet ge­beurd. ik ben mijn ex-man in elk geval dankbaar dat hij me nooit, zelfs niet in hoogoplopende discus­sies, een verwijt heeft ge­maakt. Hij was niet geluk­kig met de manier waarop ik met het gebeuren om­ging, maar hij heeft me nooit een doodrijder ge­noemd.

Toen mijn zoon zes werd en een grote fiets kreeg. had ik het weer moeilijk. ‘Je moet hem los­laten’, zei ik tegen mezelf. ‘Je kan hem niet eeuwig be­schermen. Op een avond – Alex was boos om­dat hij niet alleen met zijn fiets naar de winkel om de hoek mocht- heb ik hem verteld waarom ik zo bang was om hem in het verkeer los te laten. Voor mezelf was die onthulling een grote stap, maar mijn zoon leek niet onder de in­druk. Mijn ex-man vond het maar niks dat ik mijn zoon in vertrouwen had ge­nomen. Bijna een jaar later vroeg Alex me op de man af: ‘Mama, hoe is dat eigenlijk gebeurd met jou en dat kindje op de fiets?’. Bleek dat ze op school aan een verkeersproject wa­ren begonnen. Ik heb het hele verhaal in detail gedaan en het resultaat was dat hij me vaderlijk op mijn schouder klopte en me zijn vieze zakdoek gaf om mijn tranen af te dro­gen, met de belofte dat hij altijd héél voorzichtig zou zijn.

‘Waarom schrijf je die ouders geen briefje, als je wilt weten hoe het  met hen gaat?' stelde hij voor. Dat heb ik gedaan, een simpel kaartje met de boodschap dat ik Elise niet vergeten was. Enkele weken later kreeg ik een briefje terug waarin de ou­ders me bedankten voor mijn medeleven. De weten­schap dat ik geen on­verantwoorde doodrijd­ster was, maar een dood­gewone vrouw die ook be­rouw en verdriet toonde, had hen geholpen bij het rouwproces, zo schreven ze. Waarop mijn zoon de zeer wijze woorden sprak ‘Mama, je hebt gedaan wat je kon, ga nu maar met je eigen leven verder.’

 

 DOOR ANNEMIE T’SEYEN